Alweer 2 maanden oud

Vandaag ben je alweer acht weken oud
wat is de tijd voorbij gevlogen
soms was het best wel zwaar
er moest heel wat worden gedronken
en alleen slapen zat er niet in
maar jij hebt je energie gekregen
en heel veel liefde bovendien

Midden in de nacht hoor ik je
brabbelen en grijnzen
druk trappelend en zwaaiend met je armpjes
totdat je de slaap weer kan vatten

Met je ogen dicht lig je hier
tevreden drinkend aan mijn borst
af en toe verschijnt er een brede lach
en mompel je naar me met mijn borst nog in je mond

Nieuwsgierig kijk je
veilig vanuit mijn armen
met die blauw grijze ogen rond
alles in je opnemend starend in het rond

Als ik voor je zing
verschijnt er een grote glimlach
en doe je al murmelend mee
Je ogen stralen en de mijne doen mee

Ik ben zo dankbaar voor jou lieve Felix
dat we jouw mochten ontvangen
voor jou mogen zorgen, elke dag weer opnieuw

Ons verblijf in de Maternity unit

Terwijl je rustig aan mijn borst ligt te drinken schrijf ik mijn tweede brief aan jou. Vandaag ben je alweer een maand oud. Ons verblijf in de Maternity unit lijkt alweer zo lang geleden en toch was het heel bepalend voor mij, jouw mama, om daar te zijn die eerste dagen en nachten met jou.

De eerste nacht

Van te voren hadden we al gehoord dat het gebruikelijk is in Luxemburg om de eerste dagen na de bevalling een aantal dagen in de Maternity unit te verblijven. Maar toen ik ’s avonds afscheid moest nemen van jouw papa, vond ik dat niet heel makkelijk. Die middag was je net geboren en nu stond de eerste nacht alleen met jou op me te wachten. Niet dat ik dat niet leuk zou vinden, maar ik vroeg me vooral af hoe ik dat als jouw mama moest aanpakken. Ik was nog niet echt aan het idee gewend dat jij mijn zoontje was en tot die middag nog veilig in mijn buik had gezeten. Je papa en ik namen met een brok in onze keel afscheid van elkaar. Hij ging richting huis om daar te slapen en ik ging wat verdwaasd met jouw in mijn armen op bed zitten. Continue reading

Zwangerschap

Vandaag is onze zoon alweer 29 dagen oud. Terwijl ik typ is hij net stil geworden in de draagdoek. Dus kan ik de fotoserie die we maakten tijdens de zwangerschap online zetten. Elke 3 weken namen we een foto. De eerste buikfoto werd gemaakt toen ik 16 weken zwanger was, de laatste foto toen ik 38 weken zwanger was. Op de laatste foto houd ik dan eindelijk ons zoontje vast. Hier nog maar 5 dagen oud.

serie samen

Door Elja werd ik geïnspireerd om ook een serie van mijn zwangerschap te maken. Zo tof om de groei van je buik te kunnen bijhouden!

Nu ik terug denk aan mijn zwangerschap kan ik alleen maar dankbaar zijn over hoe gemakkelijk mijn zwangerschap verliep. Ik was de eerste drie maanden alleen wat vermoeider, was in totaal 1,5 dag misselijk, kreeg pas aan het einde van de zwangerschap last van bandenpijn en een zere rib. Verder had ik heerlijk veel energie, hoefde ik alleen de laatste 3 weken ’s nacht naar het toilet en sliep ik gewoon elke nacht netjes 8 uur. Ik was zo nieuwsgierig naar hoe ons zoontje eruit zou zien en toen kon ik eindelijk ons zoontje in mijn armen houden! Nu mag ik al bijna een maand van hem genieten 🙂 #dankbaar

Huid op huid

Zoekende naar mijn borst lig je daar
met mijn armen om je heen
je handje grijpt naar naar mijn haar
terwijl je gulzig hapt

Tevreden, zorgeloos
volledig aan mij toevertrouwd
zo echt en zo puur
rollen de tranen over mijn wangen

Je bent nog zo klein
veertien dagen oud
om precies te zijn

Je handje steelt mijn huid
je voetjes wiebelen vrolijk mee
en doen me denken aan die laatst tijd
in mijn buik

Jou in mijn armen voelen
is het mooiste wat er is
ik heb nooit echt geweten wat die onvoorwaardelijke liefde is
maar nu is het zo logisch
als ik naar je kijk en met jou hecht.

© Lindi Melse

Overstromende liefde

Overstromende liefde
voor jou lieve Felix
zo kwetsbaar en nog zo klein
100% afhankelijk
niets anders dan je mama is zo fijn

Overstromende liefde
niet alleen voor jou
rondkijken in de wereld
elke ochtend voor dag en dauw

Creativiteit borrelt
inspiratie stroomt
indrukken blijven achter
opgeschreven in de warmte van  mijn hart

Ik sta helemaal open
alles komt tegelijkertijd
er is nu nog geen ruimte voor de rust van vroeger
maar alles komt op zijn tijd

© Lindi Melse

Lieve Felix

Aan jou schrijf ik dit omdat jij ons en mijn leven nu al zoveel mooier hebt gemaakt.

Het is nu net 00:10 uur op woensdag 16 december. Je bent nu 2,5 dag oud en ligt heerlijk tegen me aan te slapen in de geboorte kliniek terwijl ik jou schrijf.

Het was vrijdag 11 december toen we naar de gynaecoloog in Luxemburg moesten voor controle. Daar hoorden we dat er al sprake was van ontsluiting en dat het wel goed zou zijn als jij geboren zou worden.
Dat moesten wij, aanstaande ouders, even laten bezinken. Na maanden uitkijken, kwam het nu toch wel ineens heel snel dichtbij! Je was namelijk de week ervoor met de echo al 3500 gram en je had een hoofdje dat al een tijdje volgroeid was.
De gynaecoloog stelde voor om tot zondag af te wachten, zodat je zelf geboren zou kunnen worden. Anders zou het een ingeleide bevalling worden. We deden boodschappen bij de Auchan en liepen een beetje verdwaasd rond te stappen. We konden het gewoon nog niet helemaal geloven dat jij, dat drukke wezentje, straks uit mijn buik zou zijn.

Toen er zaterdagavond nog geen weeën waren wisten we dat jij de volgende dag geboren zou worden en dat we daar eigenlijk ook wel klaar voor waren. Het drukke gewiebel en geschop in mijn buik voelde zo vertrouwd, maar ook steeds pijnlijker aan. Die nacht sliepen wij, jouw ouders, allebei heel diep, maar toch werd ik in de 6 uur slaap 4x wakker om je handje en voetje via mijn buik te voelen rollen en mij een high five te geven.

De wekker ging om 05:40 en ik was klaar wakker. Wetend dat vandaag echt alles zou gaan veranderen. Zo onwerkelijk omdat ik niet wist wat er zou gaan gebeuren. Toen we op het punt stonden om te vertrekken baden je papa en ik voor de laatste keer met z’n tweeën in ons huis of God de bevalling zou willen zegenen en voor ons drieën zou willen zorgen. We stapten de auto in naar het ziekenhuis in Luxemburg. Ik kletste aan een stuk door. Vol van spanning maar ook van uitkijken. Klaar om jou in mijn armen te sluiten en je te bestuderen.

Bij het ziekenhuis kregen we een mooie kamer met bad, badkamer en een bed om te bevallen. Rond 08:45 kreeg ik de eerste hoeveelheid toegediend om de weeën op de wekken. Maar ik merkte er niet veel van. Je papa en ik hadden de grootste lol. Maakten filmpjes en fantaseerden
over hoe jij eruit zou zien. Jij bewoog aan een stuk door en ik kon me niet voorstellen dat jij er over een paar uur uit zou zijn.

Om 10:25 was er 5cm ontsluiting en werden de vliezen gebroken. Ik voelde het warme vruchtwater en bedacht me dat ik het wel begreep dat jij er nog niet uit wilde. In zo’n warm bad zou ik ook wel willen blijven! Langzaam moesten de weeën heftiger worden, maar ik vond het erg meevallen. Later hoorde ik de vroedvrouw in het Engels tegen onze gynaecoloog zeggen dat ik met 8cm ontsluiting nog aan het lachen was. Dat was ook zo. Ik zag het allemaal wel zitten.

Vanaf 11:12 vond ik de weeën vervelender worden. Zeker toen bleek dat jouw wat grote hoofdje nog gedraaid moest worden, omdat je al sinds je 20 weken echo met je hoofdje naar mijn linker heup gedraaid lag, en ik op mijn zij moest liggen en zo de weeën op te vangen waardoor jouw hoofd zou gaan draaien. De handen van je papa kneep ik helemaal fijn en dankzij zijn rustige stem lukte het me om rustig en goed diep in en uit te ademen.

Ik bedacht me rond 12:10 dat ik wel begon te begrijpen waarom mensen een ruggenprik gebruikte en ik zou het bijna zijn gaan overwegen toen ik merkte dat jij naar beneden duwde en klaar was om deze wereld te betreden. Onze gynaecoloog werd gebeld en binnen noodtime stonden er nog een vroedvrouw en onze gynaecoloog in de de kamer. Onze gynaecoloog sprak Nederlands tegen ons en de vroedvrouwen spraken afwisselend Frans en Engels tegen mij en de gynaecoloog.

Nu werden de weeën zwaar en moest jij er toch echt uit. Verderop in de gang had ik een vrouw horen schreeuwen en ik dacht nog bij mijzelf: waarom zou je dat eigenlijk doen, is het dan zo erg? Ik had me voor genomen dat ik helemaal niet zou gaan schreeuwen, maar ik geloof dat ik er niet echt meer controle over had. Je papa werd geloof ik een beetje doof (en de rest in de kamer vast ook…) Maar om 12:36 hoorde ik je papa naast me zeggen dat je er was en dat ik een mooie zoon op de wereld had gezet. Je werd op mijn borst gelegd; ik kon het niet geloven dat je eruit was!

Je werd even vijf minuten opgetild zodat je kon worden gewogen en gemeten. Je woog 4130 gram, was 52cm lang en had een hoofdje met een omtrek van 37,5 cm. Terwijl een volgroeide baby vaak rond de 34 cm zat. Ik kreeg je daarna weer terug en kon niet meer stoppen met glimlachen van geluk en ongeloof.

Wat een wonder dat jij er helemaal was met alles erop en eraan. Een flinke kerel met ouders die al vanaf het begin zielsveel van je hielden en nu helemaal verliefd op je begonnen te worden. We zijn God zo dankbaar voor jou. Voor de gemakkelijke zwangerschap, zonder misselijkheid of klachten en een bevalling die zo voorspoedig verliep.

We bidden jou Gods zegen en liefde toe, dat je een sterke man mag worden en dicht mag leven aan zijn Vader hart.

(P.S. volgende week zal er een blog verschijnen over mijn ervaringen in de kraamkliniek)

Felix Salomo Kemman

Hierbij presenteren we onze mooie zoon Felix Salomo Kemman, geboren op 13 december 2015. We voelen ons zo gezegend met dit wonder ?

We voelen ons dankbaar en gelukkig dat we onze gezonde zoon in onze armen mogen houden. De komende tijd gaan we heerlijk genieten met z’n drieën.