Ons verblijf in de Maternity unit

Terwijl je rustig aan mijn borst ligt te drinken schrijf ik mijn tweede brief aan jou. Vandaag ben je alweer een maand oud. Ons verblijf in de Maternity unit lijkt alweer zo lang geleden en toch was het heel bepalend voor mij, jouw mama, om daar te zijn die eerste dagen en nachten met jou.

De eerste nacht

Van te voren hadden we al gehoord dat het gebruikelijk is in Luxemburg om de eerste dagen na de bevalling een aantal dagen in de Maternity unit te verblijven. Maar toen ik ’s avonds afscheid moest nemen van jouw papa, vond ik dat niet heel makkelijk. Die middag was je net geboren en nu stond de eerste nacht alleen met jou op me te wachten. Niet dat ik dat niet leuk zou vinden, maar ik vroeg me vooral af hoe ik dat als jouw mama moest aanpakken. Ik was nog niet echt aan het idee gewend dat jij mijn zoontje was en tot die middag nog veilig in mijn buik had gezeten. Je papa en ik namen met een brok in onze keel afscheid van elkaar. Hij ging richting huis om daar te slapen en ik ging wat verdwaasd met jouw in mijn armen op bed zitten.

Ik voelde me nog wat slap van de bevalling en mijn lege lichaam voelde vreemd aan terwijl jouw lichaam in mijn armen rustte. Gelukkig kwam er al vrij snel een zuster die zich voorstelde en die me uitlegde op welk nummer ik haar kon bellen gedurende de nacht, voor uitleg, advies of wat dan ook. Dat stelde me al wel gerust. Ik lag samen met een Italiaanse vrouw op de kamer die geen Engels of Frans sprak, dus we glimlachte wat naar elkaar en dat was het dan. Ik was best moe na de bevalling van die middag en jij was al diep in slaap op mijn borst. Met de afstandbediening probeerde ik het licht boven mijn bed uit te doen en daarmee deed ik het licht in heel de kamer aan en weer uit. Ik probeerde het nog een keer en schaamde me, voelde me een beetje knullig omdat ik de afstandsbediening niet begreep. Ik probeerde nog aan de Italiaanse vrouw te vragen hoe ik het licht uit moest doen, maar ja ze begreep me niet en ik kon geen Italiaans. De Italiaanse vrouw had bezoek gehad tot 23:00, terwijl het bezoek tot 20:00 mocht blijven. Ik was gesloopt en wilde graag slapen, maar door hun gepraat lukte dat niet echt. Tegen de tijd dat haar visite weg ging, merkte ik dat ik jou moest verschonen. Ik belde een zuster op, omdat ik niet meer helemaal wist hoe ik een jongetje moest verschonen en met veel geduld deed zij het gelukkig een aantal keer voor. Ik voelde me nog wat slap van de bevalling en probeerde met jou te gaan slapen. Toen ik later nog een keer een luier moest verschonen, kreeg ik eerst een Franse zuster aan de lijn, gelukkig kon ik uitleggen wat ik nodig had en er kwam een Engels sprekende zuster naar me toe. Uiteindelijk sliep ik die nacht een half uur tot een uur. Ik kon het maar niet geloven dat jij geboren was en ik kon je alleen maar bewonderen, zo onder de indruk was ik van jou. Ik begon mijn ervaringen van de bevalling op te schrijven, keek een film via Netflix en probeerde een boek te lezen, maar niets hielp om in slaap te vallen.

Jij lag op mij en door de warmte in de kamer kon ik gemakkelijk met jouw huid op huid contact hebben. Je was druk op zoek naar mijn borst, maar viel soms halverwege uitgeput in slaap. Na een aantal uur deed je weer een poging en je werd helemaal gefrustreerd omdat het niet lukte. Het was toen een uur of 04:30. Je begon heel hard te huilen en ik wist niet zo goed hoe ik je kon troosten. Toen er een zuster binnenkwam vroeg ik haar om even te komen kijken. Je had jezelf binnen een aantal minuten hebben oververhit geschreeuwd, de zuster deed je kleding uit en je lag in je romper in je bedje af te koelen. Ik voelde me toch een beetje onhandig, dat ik niet wist wat ik had moeten doen. Om 05:00 werd je opgehaald door een zuster en meegenomen naar de kinderarts voor de eerste checks. Ik vond het niet eens heel vreemd dat je even werd meegenomen, want ik wist dat je toch weer terug zou komen. Uiteindelijk vielen we samen nog heen even in slaap, maar niet voor lang.

De eerste dag

Het was meteen een drukke bedoeling aan mijn bed. Een zuster kwam mijn hechtingen en bloedingen controleren, een fysio die me vertelde dat ik de komende 6 weken niet mocht sporten en niet meer dan 5 kilo mocht tillen in verband met buikspieren. Ik grinnikte in mijzelf toen ik me bedacht dat jij al over de 4 kilo was. Rond 10:00 kwam er een man met hoge kaplaarzen binnen die me jouw geboorteboekje gaf en vertelde dat alles goed was, ze hadden je namelijk getest op suikerziekte, omdat je over de 4 kilo woog.

Die eerste dag na de bevalling had je veel moeite om wakker te blijven. Je was erg moe. De zusters vertelde me van alles over borstvoeding en constateerde een voor een dat je nog niet goed dronk en erg moe was. Je was wel dapper op zoek en je deed me denken aan een klein schildpadje dat op zoek was naar zijn moeder. Zo vertederend en lief. Helaas leek het drinken niet te lukken, waardoor ook bij mij mijn productie niet op gang kwam. Ondertussen was jouw papa weer in het ziekenhuis gekomen en kon ik de eerste indrukken met hem delen.  Hij heeft jouw die eerste dag veel vastgehouden, ook veel huid op huid contact. Zodat ik nog even voor een halfuur mijn ogen dicht kon doen.

Alle zusters die die eerste dag langskwamen waren onder de indruk van jouw gewicht en leken al over jouw gehoord te hebben. Ze vroegen stuk voor stuk aan mij of ik je echt zonder ruggenprik op de wereld gezet had en ik antwoordde trots dat dat zo was.

Die nacht deed je wel pogingen om te drinken, maar het wilde niet helemaal lukken. Uiteindelijk sliep je in je slaapzakje naast me in je bedje voor een uurtje, waarna ik je weer bij me nam. Je weer een beetje dronk en we samen kort in slaap vielen.

De tweede dag

Ik werd weer gecontroleerd op bloedingen en hechtingen en jij sliep overal doorheen. Je lag rustig bij me te slapen en toen je eindelijk weer een poging deed om te drinken kwam de fysio binnen die met mij de eerste buikspieroefeningen deed. Oef nog nooit deed iets zo snel zeer. Helaas wachtte ze niet tot jij klaar was met drinken. Je stopte meteen en viel diep in slaap. Terwijl wij samen naar het ontbijt gingen, jij ligend in je doorzichtige bedje zodat je goed kon rondkijken, merkte ik dat ik langzaam steeds meer verliefd op je begon te worden.

Niet veel later was je papa weer in het ziekenhuis en mocht ik je voor het eerst in bad doen. De zuster gaf me uitleg hoe ik dat het beste kon doen, maar jij vond het maar niks. Je paste net in de gootsteen, die als badje diende en je zette je hard tegen de rand af waardoor je bijna met je hoofdje de andere kant raakte.

In de middag kwam de lactatiedeskundige langs die jou op een manier in mijn armen legde, waardoor je meteen goed ging drinken, wat was ik blij dat zij was langsgekomen! We hoorden dat je gewicht flink was gedaald. Je zat nog wel boven de 10% grens, maar ik begon me wel een beetje zorgen te maken. De borstvoeding begint nu gelukkig goed op gang te komen en ik probeer je zo vaak mogelijk aan te leggen.

Het eten hier was echt heel erg uitgebreid. In de ochtend ging ik samen met jou naar het ontbijt, maar in de middag en de avond werd het eten naar mij toegebracht. Voor de lunch kreeg ik elke keer een enorm dienblad aan eten. Altijd een kom soep, water, kan thee en een groot bord met vlees/pasta/aardappelpuree, een warme maaltijd. In de avond weer soep en voor de rest een koude maaltijd. Een salade, veel fruit, yoghurt etc. Het avondeten deelde ik elke dag met je papa, omdat ik het anders echt niet op kreeg.

De Italiaanse vrouw vertrok aan het eind van de dag richting huis en eindelijk kon ik de ramen wagenwijd open zetten. Het was telkens zo warm in de kamer geweest. Toen je papa wegging, maakte ik me snel klaar om naar bed te gaan en ik hoopte vandaag vroeg in slaap te vallen. Maar net toen ik mijn ogen wilde sluiten ging de deur van de kamer open en werd er om 23:00 een vrouw binnengebracht die zojuist bevallen was en bij mij op de kamer kwam. We begroette elkaar kort en daarna probeerde ik met jou te slapen.

Ik kon de slaap niet vatten en maakte lijstjes op mijn telefoon met nieuwe dingen die ik wilde uitproberen. De ideeën bleven maar stromen en zelfs ik werd op een gegeven moment een beetje moe van mijn gedachten stroom.

De derde dag

Nadat de dagelijkse controle bij mij weer was gedaan werd jij gewogen. Je bleek nog steeds af te vallen en daar maakte we ons wel een beetje zorgen over.  We kregen te horen dat als jouw gewicht niet snel genoeg zou stijgen jij en ik in de Maternity unit zouden moeten blijven. Wij, jouw ouders, hoopten dat het snel beter met je zou gaan, zodat we je weer mee naar huis konden nemen. Daarna deed jouw papa je voor het eerst in bad, en ook nu zette je het weer op een schreeuwen. Misschien was in bad gaan gewoon niet zo jouw ding. De zuster die in de middag langskwam, vertelde dat de kinderarts voor de zekerheid nog een bloedtest wilde doen om te kijken hoeveel geel je had. We moesten drie uur wachten op de uitslag en in de tussentijd legde ik je zo vaak mogelijk aan, zodat je goed kon drinken, maar nog steeds stortte je tekens snel in slaap.

Later in de middag hoorden we dat je 4 uur onder een blauwe lamp moest liggen. Helaas kwam de uitslag pas laat en kon je pas om 21:00 onder de lamp. Wij, jouw kersverse papa en mama, vonden het best lastig om je daar in die ruimte achter te laten. Je zag er zo klein en hopeloos uit. Ook al lag je er heel ontspannen e tevreden bij in het blauwe licht. Je papa ging weer richting huis en ik zat alleen op bed. Ik vond het maar vreemd dat jij daar alleen lag en ik alleen in mijn kamer zat. Ik had nog 3 uur voor de boeg voordat jij onder de lamp vandaan zou komen. Ik besloot te douchen en daarna met mijn laptop bij jou te gaan zitten. Dus zo zat ik tot 01:00 naast jou te wachten. Voordat ik weer met jou terug ging naar onze kamer bedankte ik een zuster voor de goede zorg die ze hier gaven. Ik kon namelijk elk moment van de dag uitleg vragen over echt werkelijk alles. Deze zuster vertelde me dat hun doel is, om elke vrouw, elke moeder, zoveel mogelijk handvaten mee te geven zodat je in staat bent om thuis zelfstandig voor je kind te kunnen zorgen, zonder extra hulp. Ook vertelde ze me dat ik moest zorgen dat jij voor 05:00 gegeten zou hebben, omdat je dan weer gewogen zou worden en dat je bloed weer zou worden geprikt om te kijken of de hoeveel geel zou zijn gedaald. Zowel je gewicht als je bloed uitslag moest in orde zijn voordat we je mee naar huis zouden mogen nemen. Dit betekende dat jij en ik nog 4:00 hadden voordat je zou worden getest en ik kon nauwelijks slapen. Ik schreef veel ideeën en indrukken op en zorgde dat je op tijd aan de borst lag.

De vierde dag – naar huis

Om 05:00 werd je opgehaald. Terwijl jouw bloed werd geprikt en je werd gewogen, bad ik of alles goed mocht zijn en wachtte ik totdat je werd teruggebracht. Niet veel later ging de deur open en kwam je weer binnengereden in je bedje. Ik kreeg te horen dat jouw gewicht iets was gestegen en dat we nu alleen nog een positieve uitslag van de bloedtest moesten afwachten. Ik sliep nog even met jou in mijn armen en zorgde dat we allebei op 09:00 klaar stonden en onze spullen een beetje waren opgeruimd. Vanaf 09:00 konden we namelijk gebeld worden door de kinderarts voor de laatste check en als alles goed zou zijn zouden we om uiterlijk 11:00 de Maternity unit moeten verlaten.

Je papa was er rond 09:30 en kort daarna werden we gebeld om op de gang te wachten voor de kinderarts. We werden vrolijk begroet en je kleding die ik net zorgvuldig bij je had aangedaan werd uitgedaan. Je werd naakt op een kussen gelegd en je kroop een stukje. De kinderarts tilde je een stukje in de lucht en je maakte een aantal stapjes. Zo schattig om te zien. We hoorden dat je nog wel wat geel zag, maar dat het genoeg gedaald was. We stelden nog wat vragen en namen je weer mee naar onze kamer.

Je papa en ik verzamelden de laatste spullen en we waren er klaar voor om ons leven met z’n drieën thuis voort te zetten.

vertrek kraamkliniek header

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *