Lieve Felix

Aan jou schrijf ik dit omdat jij ons en mijn leven nu al zoveel mooier hebt gemaakt.

Het is nu net 00:10 uur op woensdag 16 december. Je bent nu 2,5 dag oud en ligt heerlijk tegen me aan te slapen in de geboorte kliniek terwijl ik jou schrijf.

Het was vrijdag 11 december toen we naar de gynaecoloog in Luxemburg moesten voor controle. Daar hoorden we dat er al sprake was van ontsluiting en dat het wel goed zou zijn als jij geboren zou worden.
Dat moesten wij, aanstaande ouders, even laten bezinken. Na maanden uitkijken, kwam het nu toch wel ineens heel snel dichtbij! Je was namelijk de week ervoor met de echo al 3500 gram en je had een hoofdje dat al een tijdje volgroeid was.
De gynaecoloog stelde voor om tot zondag af te wachten, zodat je zelf geboren zou kunnen worden. Anders zou het een ingeleide bevalling worden. We deden boodschappen bij de Auchan en liepen een beetje verdwaasd rond te stappen. We konden het gewoon nog niet helemaal geloven dat jij, dat drukke wezentje, straks uit mijn buik zou zijn.

Toen er zaterdagavond nog geen weeën waren wisten we dat jij de volgende dag geboren zou worden en dat we daar eigenlijk ook wel klaar voor waren. Het drukke gewiebel en geschop in mijn buik voelde zo vertrouwd, maar ook steeds pijnlijker aan. Die nacht sliepen wij, jouw ouders, allebei heel diep, maar toch werd ik in de 6 uur slaap 4x wakker om je handje en voetje via mijn buik te voelen rollen en mij een high five te geven.

De wekker ging om 05:40 en ik was klaar wakker. Wetend dat vandaag echt alles zou gaan veranderen. Zo onwerkelijk omdat ik niet wist wat er zou gaan gebeuren. Toen we op het punt stonden om te vertrekken baden je papa en ik voor de laatste keer met z’n tweeën in ons huis of God de bevalling zou willen zegenen en voor ons drieën zou willen zorgen. We stapten de auto in naar het ziekenhuis in Luxemburg. Ik kletste aan een stuk door. Vol van spanning maar ook van uitkijken. Klaar om jou in mijn armen te sluiten en je te bestuderen.

Bij het ziekenhuis kregen we een mooie kamer met bad, badkamer en een bed om te bevallen. Rond 08:45 kreeg ik de eerste hoeveelheid toegediend om de weeën op de wekken. Maar ik merkte er niet veel van. Je papa en ik hadden de grootste lol. Maakten filmpjes en fantaseerden
over hoe jij eruit zou zien. Jij bewoog aan een stuk door en ik kon me niet voorstellen dat jij er over een paar uur uit zou zijn.

Om 10:25 was er 5cm ontsluiting en werden de vliezen gebroken. Ik voelde het warme vruchtwater en bedacht me dat ik het wel begreep dat jij er nog niet uit wilde. In zo’n warm bad zou ik ook wel willen blijven! Langzaam moesten de weeën heftiger worden, maar ik vond het erg meevallen. Later hoorde ik de vroedvrouw in het Engels tegen onze gynaecoloog zeggen dat ik met 8cm ontsluiting nog aan het lachen was. Dat was ook zo. Ik zag het allemaal wel zitten.

Vanaf 11:12 vond ik de weeën vervelender worden. Zeker toen bleek dat jouw wat grote hoofdje nog gedraaid moest worden, omdat je al sinds je 20 weken echo met je hoofdje naar mijn linker heup gedraaid lag, en ik op mijn zij moest liggen en zo de weeën op te vangen waardoor jouw hoofd zou gaan draaien. De handen van je papa kneep ik helemaal fijn en dankzij zijn rustige stem lukte het me om rustig en goed diep in en uit te ademen.

Ik bedacht me rond 12:10 dat ik wel begon te begrijpen waarom mensen een ruggenprik gebruikte en ik zou het bijna zijn gaan overwegen toen ik merkte dat jij naar beneden duwde en klaar was om deze wereld te betreden. Onze gynaecoloog werd gebeld en binnen noodtime stonden er nog een vroedvrouw en onze gynaecoloog in de de kamer. Onze gynaecoloog sprak Nederlands tegen ons en de vroedvrouwen spraken afwisselend Frans en Engels tegen mij en de gynaecoloog.

Nu werden de weeën zwaar en moest jij er toch echt uit. Verderop in de gang had ik een vrouw horen schreeuwen en ik dacht nog bij mijzelf: waarom zou je dat eigenlijk doen, is het dan zo erg? Ik had me voor genomen dat ik helemaal niet zou gaan schreeuwen, maar ik geloof dat ik er niet echt meer controle over had. Je papa werd geloof ik een beetje doof (en de rest in de kamer vast ook…) Maar om 12:36 hoorde ik je papa naast me zeggen dat je er was en dat ik een mooie zoon op de wereld had gezet. Je werd op mijn borst gelegd; ik kon het niet geloven dat je eruit was!

Je werd even vijf minuten opgetild zodat je kon worden gewogen en gemeten. Je woog 4130 gram, was 52cm lang en had een hoofdje met een omtrek van 37,5 cm. Terwijl een volgroeide baby vaak rond de 34 cm zat. Ik kreeg je daarna weer terug en kon niet meer stoppen met glimlachen van geluk en ongeloof.

Wat een wonder dat jij er helemaal was met alles erop en eraan. Een flinke kerel met ouders die al vanaf het begin zielsveel van je hielden en nu helemaal verliefd op je begonnen te worden. We zijn God zo dankbaar voor jou. Voor de gemakkelijke zwangerschap, zonder misselijkheid of klachten en een bevalling die zo voorspoedig verliep.

We bidden jou Gods zegen en liefde toe, dat je een sterke man mag worden en dicht mag leven aan zijn Vader hart.

(P.S. volgende week zal er een blog verschijnen over mijn ervaringen in de kraamkliniek)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *