Vertrouwen op God.. ook in tijdsnood

45Ongeveer 3 maanden terug kregen we te horen dat mijn man, Max, mocht komen werken aan de universiteit in Luxemburg. Spannend en leuk tegelijk. Dit zou sowieso betekenen dat we zouden moeten gaan verhuizen naar het buitenland! Maar omdat sommige zaken nog niet helemaal rond waren, duurde en duurde het maar voordat we echt zeker wisten dat Max per 1 november zou gaan kunnen beginnen. We hadden nog 6 weken voor de deur staan en van onze beide ouders, vrienden en familie kregen we vaak de vraag of we al een huis gevonden hadden. ‘Eh nog niet’, was ons antwoord dan.

We kregen tips om bijvoorbeeld op en neer te reizen tussen Nederland en Luxemburg, in een vakantiepark te verblijven of misschien wel tijdelijk in een ingericht huis of zelf op de campus in Luxemburg te verblijven. Maar dit was niet wat wij wilden. We geloofden erin dat God ons wel zou laten zien waar we zouden gaan wonen. We hadden veel gebeden voor de keuze of Max naar Luxemburg moest gaan. En we geloofden ook dat het Gods wil was dat hij daar zou gaan werken, want waarom had hij anders de baan gekregen?

De dagen vlogen om en nog steeds hadden we niks gevonden. Noem het naïef, maar ik geloofde dat God zou voorzien. Dat wil niet zeggen dat we achterover zaten en afwachtten. We zochten zelf diverse huizensites af en kwamen er zo achter dat het wonen in Luxemburg sowieso al veel duurder was dan in België. We reageerden in het Frans en Engels op ruim 14 huizen in België. Van maar 2 kregen we iets terug en van de rest helemaal niks. Langzaam begon de tijd te dringen. We hadden nog 3,5 week tot 1 november. Op die dag fotografeerde ik bij een conferentie en tijdens de pauze keek ik nog snel wat huizen door. Daar stond een huis op in het Belgische plaatsje Grandcourt, vlak bij de Franse grens. Er stond in het Nederlands bij dat ik kon bellen voor meer informatie.

Ik besloot meteen te bellen en er nam een Frans sprekende vrouw op. Ik vroeg in het Frans of ze ook Nederlands kon en vertelde dat ik geïnteresseerd was in het huis. Er bleken die avond al twee stellen langs te komen om het huis te bekijken. Als wij ook het huis nog zouden wilden bekijken moesten we snel langskomen.

Dat weekend konden we alleen de zondag nog en we besloten er heen te gaan. Vol vertrouwen en een beetje spanning maakten we de heenreis van 3,5 uur. Het huis had alles wat we wilden; veel kamers zodat ik een atelier ruimte aan huis kon hebben en Max zijn eigen studeerkamer, een tuin, een serre, het lag niet te ver weg van Max zijn werk en we keken uit op een enorm bos. Na de rondleiding kregen we de tijd om over het huis na te denken, omdat we helemaal uit Nederland kwamen. Samen met Max liep ik nog een keer het huis door en we besloten in een nog lege kamer, dat later mijn atelier werd, zachtjes te bidden en te vragen of dit het huis mocht zijn waar we zouden gaan wonen. Het was spannend, omdat we opeens zomaar een huis hadden gevonden, waarvoor we net 3,5 uur hadden gereden. Toch voelde het goed en we maakte de beslissing samen met God.

Inmiddels wonen we hier nu 5 weken. En het is inmiddels ons thuis geworden. Wat is het toch wonderlijk hoe God werkt.

One thought on “Vertrouwen op God.. ook in tijdsnood

  1. Wat mooi om het verhaal achter jullie verhuizing te lezen, dankjewel! Het lijkt me een heerlijk huis, wat fijn dat je thuis kunt werken, ik hoop dat Max het ook naar z’n zin heeft in dit nieuwe werk!
    Veel zegen en lekker een beetje uitrusten deze maand!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *